«Սրտիկներ»՝ բռնաճնշումներին զուգահեռ

Այս իրավիճակում՝ բռնաճնշումներին զուգահեռ «սրտիկներ» ցուցադրելը դառնում է՝

1. Քաղաքական կեղծավորության խորհրդանիշ. ժպիտով և «սրտիկով» քողարկվում է բռնությունը։ Դա հին հոգեբանական հնարք է՝ քաղցր դիմակ՝ դաժանության վրա։

2. Մանիպուլյացիայի ձև. նման ժեստերը նախատեսված են, որ ժողովուրդը զգացմունքային կապ ունենա առաջնորդի հետ, նույնիսկ, երբ իրականում տուժում է նրա գործողություններից։ Սա կոչվում է բռնության ռոմանտիզացիա։

3. Սիմվոլիկ հակադրություն. երբ սրտիկը միաժամանակ գոյություն ունի ձերբակալությունների կամ սարսափի ֆոնին, այն վերածվում է սարկազմի, նույնիսկ վիրավորանքի՝ հասարակության հանդեպ։

4. Բռնապետական մշակույթի մեղմ ձև. դա նույնն է, ինչ բռնապետները ժպիտով խոսեն «սիրո, միասնության, բարության» մասին, երբ իրականում համակարգը խեղդում է ազատությունը։

Գևորգ Կարապետյան

Մեկնաբանություններ